Want vs need

Ang want kumpara sa need ang distinksyon sa craft sa likod ng karamihan sa mga nakasisiyang protagonista. Panlabas at malay ang want: ang layuning kaya pang isulat ng karakter sa isang form. Hanapin ang nawawalang kapatid na babae. Manalo sa torneo. Makuha ang promosyon. Panloob at karaniwang hindi malay ang need: ang kulang na tungkol mismo ang kuwento. Itigil ang pagtakas. Magpatawad sa sarili. Hayaang lumapit ang isang tao.

Luma at maaasahan ang pattern na sumusunod: hinahabol ng karakter ang want, inilalantad ng paghahabol ang need, at pinagtutugma ng climax ang dalawa sa isang bagsak, o sadyang pinagtataboy.

Saan nanggaling ang ideya

Hindi tulad ng mga pinangalanang framework (Save the Cat, ang Hero's Journey), ang want vs need ay convergent na konsepto ng industriya sa halip na sistema ng isang awtor: lumilitaw ang mga bersyon nito kay John Truby, K.M. Weiland at sa pangkalahatang teorya ng screenwriting, at walang iisang kanonikal na pinagmulang nagmamay-ari nito. Ituring itong pinagsasaluhang bokabularyo, hindi sitasyon.

Bakit gumagana ang pares

Binibigyan ng want ang kuwento ng gulugod na kayang subaybayan ng mambabasa: kongkreto, nasusukat, may petsa. Binibigyan naman ng need ito ng kaluluwa: ang dahilan kung bakit mahalagang makuha ang want, o mabigo sa pagkakuha nito. Ang protagonistang want lamang ay pieza ng ahedres; ang need lamang, ay mood. Ang pinakamalalakas na opening ay mabilis na nagtatatag ng want at hinahayaang lumitaw ang need sa pamamagitan ng paghahabol.

Tatlong klasikong konpigurasyon, at iba ang kuwento ng bawat isa:

• Magkatugma ang want at need. Ang makuha ang bagay ay inaayos ang kulang. Karaniwan sa adventure at progression fiction, at ganap na lehitimado; ang panganib sa craft ay kalaparan, na sinasagot ng pagbibigay sa want ng halagang isang bagay na mahalaga sa need.
• Nananalo ang want laban sa need. Nakuha ng karakter ang lahat at luwangan siya nito. Ang konpigurasyon ng tragedy; dapat ipakita ng wakas ang luwangan, hindi ito anunsyuhin.
• Ang need sa ibabaw ng want. Isinasauli ng karakter ang want para paglingkuran ang need. Ang bittersweet na pamantayan ng commercial fiction; tatama lang ang sakripisyo kapag totoong hinangad ang want nang daan-daang pahina.

Paggamit nito

1. Isulat ang dalawa. Isang pangungusap bawat isa, sa simula ng proyekto: "Gusto niya ng X; kailangan niya ng Y." Kung ang pangungusap ng need ay muling pagsasabi lamang ng want ("gustong hanapin ang kapatid; kailangang hanapin ang kapatid"), hindi pa tapos ang karakter.
2. Hayaang interogahin ng plot ang want. Dapat magtanong ang bawat act ng mas mahirap na tanong sa want: ano ang ipagpapalit mo para dito? Ang mga sagot ang nagtatambad ng need sa paningin.
3. Bayaran ito sa climax, hindi sa epilogue. Ang sandaling lulutas ng need ang tunay na climax ng kuwento, anuman ang ginagawa ng set piece.
4. I-track ito na parang canon. Ang want ng karakter ay estado na kayang magbago (at karaniwang dapat, act por act), na gumagawa rito na record ng karakter, hindi note noong design day: ang layunin sa kabanata apatnapu ay dapat ang kinita ng kuwento.

Isang ginawan ng sketch

Pansinin kung ano ang wala sa sketch: anunsyong moral. Nagbibigay ang want ng mga himpilan ng plot; nagbibigay ang need ng timbang ng bawat himpilan; ang climax ang lugar ng kanilang huling pagbangga. Babuodin ng mga mambabasa ang plot mo gamit ang want, at gunituin ang aklat mo gamit ang need.

Mga kalapit na distinksyon

Nagsasama ang want/need sa usapan ng character arc: sa positibong arc, ang pagyakap sa need ang pagbabago; sa flat arc, hawak na ng karakter ang katotohanan at ang need ay nabibilang sa ibang karakter ng cast. At itinutugma nito ang goal, motivation at fear sa character profile: ginagawang panlabas ng goal ang want, at binabantayan ng fear ang need.