การเลือกมุมมองการเล่าเรื่อง

มุมมองการเล่าเรื่องคือการตัดสินใจเดียวที่หล่อรูปทุกประโยคของนิยาย: ประสบการณ์ของใครที่กำลังถูกเล่า เปลี่ยนมันในบทที่สี่สิบเท่ากับเขียนหนังสือใหม่ทั้งเล่ม จึงคุ้มค่าที่จะเลือกอย่างตั้งใจตั้งแต่วันแรก มาดูตัวเลือกมาตรฐานก่อน แล้วค่อยมาดูวิธีเลือก

ตัวเลือกทั้งหมด

บุรุษที่หนึ่ง ตัวละครหนึ่งคนเล่าเรื่องในฐานะ "ฉัน" ความใกล้ชิดและเสียงเล่าสูงสุด ถ้อยคำของผู้เล่าคือถ้อยคำของทั้งเล่ม ต้นทุน: คุณแสดงสิ่งที่ผู้เล่าพลาดไม่ได้ และเสียงผู้เล่าที่ไม่น่าสนใจคือความตายของเรื่อง ทำงานหนักที่สุดในงานที่ขับเคลื่อนด้วยเสียงเล่า

บุรุษที่สอง "คุณ" หายาก ดื่มด่ำ และกำกวมโดยธรรมชาติ: มันอ่านเป็นการเอ่ยถึง การสะกิด หรือการกล่าวหา เป็นการเดิมพันเชิงสไตล์ที่ตั้งใจ ไม่ใช่ทางเลือกพื้นฐาน ดีที่สุดในหนึ่งยาวสั้น ๆ หรือเมื่อรูปแบบนั้นคือประเด็นของชิ้นงาน

บุรุษที่สามจำกัด การเล่าถูกจำกัดอยู่ที่โลกภายในของตัวละครหนึ่งคนต่อฉาก เป็นบุรุษที่สาม ม้างานหลักของงานเชิงพาณิชย์: ใกล้เคียงความใกล้ชิดของบุรุษที่หนึ่ง แต่ยืดหยุ่นเรื่องน้ำเสียงมากกว่า และเปลี่ยนตัวละครมุมมองระหว่างฉากหรือบทได้

บุรุษที่สามจำกัดแบบลึก บุรุษที่สามจำกัดที่ถูกดันจนคำบรรยายถูกย้อมสีด้วยถ้อยคำและการรับรู้ของตัวละครเต็มที่ คำพูดทางอ้อมเสรีคือท่าเด่นของมัน ผู้อ่านเลิกดูตัวละครคิด และเริ่มคิดไปพร้อมกับเขา

บุรุษที่สามรอบรู้ ผู้เล่าหนึ่งเดียวที่สม่ำเสมอ รู้ทุกใจ และคอมเมนต์ได้จากเบื้องบนของทุกคน รูปแบบเก่าแก่ผู้ดี และตัวที่ขายยากที่สุดในยุคนี้: เสียงผู้เล่าต้องเป็นสิ่งที่มีตัวตนจริง (ฉลาด เฉียบ โหด) ไม่ใช่กล้องที่ลอยไปเฉย ๆ ลายเซ็นของมันคือการเคลื่อนระหว่างใจได้อย่างชอบธรรม รูปแบบความล้มเหลวของมันคือhead-hopping การกระโดดกลางฉากที่ไม่มีสัญญาณ ซึ่งอ่านเป็นการสะดุด ไม่ใช่การยืนท่า

หลายมุมมองหรือหมุนเวียน ตัวละครมุมมองสลับกันตามบทหรือตามรอยตัดฉาก มักมีป้ายกำกับ มาตรฐานของนิยายหมู่คณะและงานลงตอน วิชาช่างอยู่ที่จังหวะการหมุนเวียน และการให้แต่ละมุมมองมีเสียงเป็นของตัว (บุรุษที่สามจำกัดแบบลึกรายตัวละครนั่นเอง)

วิธีเลือก

1. ความไม่รู้ของใครคือเรื่องนี้ คำถามเดียวที่แรงที่สุด ถ้าพล็อตวิ่งด้วยสิ่งที่ตัวละครหนึ่งไม่รู้ รูปแบบจำกัดบางแบบถูกบังคับเกือบทั้งหมด (นิยายสืบสวน ระทึกขวัญ) ถ้ามันวิ่งด้วยสิ่งที่ทุกคนเข้าใจผิดพร้อมกัน รอบรู้หรือหมุนเวียนคุ้มที่นั่งของมัน
2. ระยะห่างโดยการออกแบบ คิดเป็นสเปกตรัม: จำกัดแบบลึก (ในกะโหลก) ผ่านบุรุษที่สามจำกัด (ชิดหลังไหล่) บุรุษที่หนึ่ง (ในปาก) ไปจนถึงรอบรู้ (เหนือเมือง) เลือกระยะที่เข้ากับอากาศอารมณ์ของหนังสือ แล้วถือมันให้นิ่ง
3. งบเสียงเล่า บุรุษที่หนึ่งกับจำกัดแบบลึกใช้เสียงเล่าแบบฟุ่มเฟือย ถ้าผู้เล่าของคุณไม่ใช่นักพูดที่เก่งที่สุดในเล่ม ให้ถอยมาบุรุษที่สามจำกัด แบบหมุนเวียนจ่ายเสียงหนึ่งเสียงต่อหนึ่งมุมมอง ให้แน่ใจว่าคุณจ่ายไหว
4. ความคาดหวังของแนวมีจริงแต่ไม่แข็ง ผู้อ่านของแต่ละแนวมาพร้อมนิสัย คุณเบี่ยงได้โดยรู้ตัว และความรู้ตัวนั้นคือเส้นแบ่งระหว่างสดกับกระตุก
5. ตัดสินใจแล้วเขียนกฎลงกระดาษ หนึ่งบรรทัดในโน้ตโครงการ: "บุรุษที่สามจำกัด เฉพาะฉากของไค หมุนเวียนตามบทพร้อมหัวข้อชื่อ" มุมมองคือแคนนอนเกี่ยวกับตัวบท เหมือนกาลกิริยา การเอนเอียงเริ่มจากหนึ่งย่อหน้าในหัวผิดตอนตีสองเสมอ (ดูhead-hoppingสำหรับรอบตรวจแก้ที่จับมันได้)

สองความผิดพลาดที่พบมากที่สุด

เลือกรอบรู้แต่เขียนแบบจำกัดที่มีการไปเยือนใจโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นครั้งคราว ซึ่งก็คือ head-hopping ในชุดแต่งกาย และเลือกหมุนเวียนทั้งที่หนังสือมีเรื่องเพียงหนึ่งตัวเอกเท่านั้น ซึ่งผลิตบทเติมเต็มให้มุมมองที่สอง ทั้งสองอย่างแก้ได้ตอนวางแผน และทรมานมากเมื่อหน้าที่สามร้อย

เมื่อท่าทีถูกวางแล้ว การตัดสินใจที่เกี่ยวเนื่องจะตามมาเอง: กาลปัจจุบันหรืออดีต ผู้เล่าจะรู้เรื่องอนาคตได้มากแค่ไหน และแท็กบทสนทนาจะเรียบง่ายแค่ไหน อภิธานศัพท์เรื่องมุมมองเก็บการจำแนกไว้ หน้านี้คือการเลือก